Mağaza işletmiyorum. Mağazayı işleten makineyi işletiyorum.

Dünya sanatının büyük bölümünün telif süresi dolmuş durumda; eserler serbestçe erişilebilir — ama neredeyse hiçbiri satışa hazır değil. Arşivlerde günümüze ulaşan taramalar sararmış, çatlamış, müze camının arkasından ya da hafif açıyla çekilmiş. Böyle bir dosyayla müşterinin para vereceği ürün arasında uzun bir iş zinciri var: hak temizliği, restorasyon, kalite kararı, ilan metni, ürün kurulumu.

GeMarkt, bu zinciri büyük ölçekte işletmenin metodu. Kendi yazdığımız yazılım her eseri ham taramadan bitmiş ilana taşıyor; print-on-demand yalnızca satılanı üretiyor. Sonuç, çoğu kataloğun sahip olmadığı bir ekonomi: stok yok, depoya bağlanan sermaye yok ve ürün başı maliyet, katalog büyüklüğünü kısıt olmaktan çıkaracak kadar düşük.

Tek kişinin 5.000’den fazla canlı ürünü işletebilmesinin sebebi bu. Tavan, iş gücü ya da depo alanı değil — bir insanın işi ne hızda onaylayabildiği. Çünkü onay, otomatikleştirmeyi reddettiğimiz tek adım.

Metot bugün klasik sanat üzerinde çalışıyor, çünkü onu biliyoruz ve seviyoruz. Ama metodun sanata özgü hiçbir yanı yok: aynı zincir — bul, temizle, zenginleştir, listele, dağıt — başka ürün gruplarını da taşıyabilir, ileride kendi platformumuzu da.